Jedinstven spomenik oslobodilačkih ratova u Jugoslaviji. Nekada van naselja, pored Carigradskog druma, a sada na Bulevaru revolucije - u samom Nišu. Ćele kula je podignuta od lobanja izginulih Srba u bici na Čegru kod Niša 31. maja 1809. godine. Izgradjena je već krajem leta iste godine, na inicijativu svirepog Huršid paše, tadašnjeg zapovednika Niša, kasnije velikog vezira.

  Bitka na Čegru 1809. godine je odlučujući sukob Srba sa Turcima u Prvom srpskom ustanku (1804-1813), od čijeg ishoda je zavisila sudbina ustaničke Srbije. Oslobodjenje Niša u ustaničkim planovima nacionalno - oslobodilačke politike, bio je najbitniji cilj obnove srpske države. I medjunarodna politička akcija ustaničke srbije, u svojim zahtevima pregovaračke politike sa Turcima, uvek traže priključenje Niša Srbiji. Tako Ruski izaslanik u Beogradu, tokom Prvog srpskog ustanka, Konstantin Rodofinikin, obaveštavajući carsku Rusiju 1808. godine, posebno naglašava da u sastav buduće Srbije "mora biti i Niš". Isto tako, ruska vlada u pregovorima sa Napoleonom i Turcima, 1808. i 1809. godine, obavezno ističe da u sastav Srbije mora ući i Niš. To, uostalom, i Karadjordje, početkom 1809. godine zaheteva od Rusa, koji pregovaraju sa Turcima.

  U takvom raspoloženju je, u proleće 1809. godine, i započela srpska vojna operacija prema Nišu. Srpska ustanička vojska, sa oko 16.000 boraca, predvodjena glavnim zapovednikom Milojem Petrovićem, komandantima Hajduk Veljkom i Petrom Dobrnjcem i vojvodama Ilijom Barjaktarevićem, Pauljom Matejićem i Stevanom Sindjelićem, pristigla je 27. aprila 1809. godine na domak Niša kod sela Kamenice, Donjeg i Gornjeg Matejevca. Za mesec dana boravka, srpski ratnici su ovde izgradili šest utvrdjenih šančeva, čitav sistem reduta, magacina i drugih fortifikacija. Dugo ustaničko zadržavanje kraj Niša koristilo je i Turcima da ojačaju svoje redove vojnicima iz Sofije, Jedrena, Prištine, Leskovca i Vranja.

  Konačno, Turci su, 31. maja 1809. godine, napali najistureniji srpski logor, ukopan na uzvišenju Čegar, kojim je komandovao resavski vojvoda Stevan Sindjelić. Boj se vodio čitav dan. Turci su napadali u talasima. Poraz je prouzrokovan i sukobom medju srpskim starešinama, pa Stevan Sindjelić nije dobio adekvatnu pomoć iz susednih šančeva. To potvrdjuje i letopisac, zapisavši na margini crkvene knjige "Pentikostar": "Na Čegar srpska vojska poginu; starešine se skaraše i vojsku izdadoše". Sindjelić je tada izveo herojski podvig: pucnjem u barutanu digao je u vazduh čitav šanac, uništivši i sebe i brojne Turke.